یه روز صبح شبنمی که روی برگی نشسته بود از برگ گل سرخی به پایین افتاد و با خودش گفت که گل سرخ منو نـمیخواد ، غافل از اینکه بدونه زمونه رسـمش جدا کردنه.
کنار دریا یه ماهی کنار ساحل داشت جون میداد و با خودش می گفت که دریا منو ترک کرد ، غافل از اینکه بدونه دریا دلش بزرگه اما این ساحل که اونو از دریا جدا کرده.
شب که شد بالای سرشو نگاه کرد . دید چشمان ماه پر از اشک شده و با خودش میگه چرا هرچقدر دنبال خورشید میگردم پیداش نـمیکنم؟ چرا فقط نورشو میبینم ؟
غافل از این بود که هیچ وقت نـمیتونه اونو ببینه و این خواست خداست .
اینها انسان نیستند ولی ما انسانیم ، میتونیم دنبال اونی باشیم که میخوایـم .
اما اگه بـهش رسیدیـم این فکر رو نکنیم که هـمیشه واسمون موندگاره ، چون مـمکنه زمونه سر ناسازگاری داشته باشه